mardi 10 octobre 2017

Provençal: Dançarai mai que mai

La descripcion dau filme:


Es un filme de cinquanta uech minutas realizat per Blandine Delcroix (França).
Es produch per French Connection Films (França).
“Dançairai mai que mai!” es una istòria de dança e de còs. Una istòria sus la libertat, bailejada per Bahri e pròche d’eu, Sandra, Selma e Ahmed.
Cadun es decidit a faire passar de valors de libertat e d’independéncia en incitant la dubèrtura dei còs a la dança. L’engatjament consistís a porgir d’otís per bastir una Tunisia dubèrta e critica onte cadun auriá sa plaça. Onte cada còs podriá se sentir liure de s’exprimir. La dicha s’escafa alora davant lei còs que dançan. De suspensions coregraficas onte lei còs se desliuran dei constrenchas. Per dire de non a l’escurentisme.   

Dançarai mai que mai, la critica en provençau.



Dançarem au país !
Es interessant de veire qu’es una dòna que va au rescòntre de personas que dançan. M’agrada perque lei dançaires mòstran lors còs dins un país ont es pecat. Exprimís una idèa de libertat, l’exibicion dau còs.
Quicòm mai : m’agrada fòrça la musica orientala : es una vertadièra imersion dins lo país e dins l’ambient.
Tanben, es interessant de veire la reaccion  e lo vejaire de la familha e deis amics dei dançaires.
Paulina, Estèla.
Es una istòria de dança. Una istòria de libertat. La sola arma : lo còs que dança per una Tunisia dubèrta e liura. Lo cant es un art de mai que se tròba aquí e es  passionant : lo filme es ritmat per la musica. Qunta fòrça culturala !
 La votz-off porgís un fum d’informacions.
 Òsca a totei lei personas que son interrogadas, per lo coratge. E un còp de mai : per la libertat.
Melodia, Lea.
Es nòstre preferit. Nos mòstra, lo filme, l’enveja de dançar maugrat l’interdiccion dau país. Aquí an pas de libertat, lei femnas. Es impressionant de veire que i a de gents que se baton per una causa justa. L’arma vertadièra es l’Art !
Cloèia, Marilon
Un documentari liure. Lei Tunisians dançan per la libertat. Seguèm una tropa de dança que s’exprimís ambe lo còs a travers lo país.
Nos agrada lo messatge defendut per la lucha pacifista dei dançaires.
Per un documentari sus la dança, la musica es pas adaptada perque es fòrça repetitiva.
La votz-off es maladrecha a la debuta mai ven pertinenta.
Lei testimoniatges dei personas engatjadas dins lo moviment liberator son pertocants.
Zoe, Lucia.

Je danserai malgré tout

Lampedusa per Cristòu Maé

Benvenutti! La critica en provençau.




Una istòria de migrants que s’exprimisson pas. Es un documentari realizat sus tres ans que mòstra lo quotidian deis Italians de Lampedusa qu’aculhís lei migrants africans a la cèrca d’un ostau. Nos agrada la parallèla entre les imatges dei toristas e dei migrants que fa coma un decalatge entre dos mondes. Lo ritme es tengut : pas lo temps de bofar. Pasmens la paraula es pas donada ai migrants. Aquò manca au filme.
Zoe, Lucia.
Dins aqueu filme, vesèm lo vejaire e la vertadièra vida deis estajants de l’illa de Lampedusa aculhissènt lei migrants. Pasmens, vesèm jamai lo vejaire e lo testimoniatge dei personas concernidas. Lo contraste entre lei toristas qu’an l’argent e lei paurei migrants fa pena. Pasmens, i a fòrça d’imatges paradisiacs : la mar blua, lo solèu, la toristalha.
Paulina, Estèla.
En plen mitan de Lampedusa, milier de migrants s’encalan sus la còsta de l’illa. Un flagèu per quauqueis uns, ges de repercussions per d’autres. Fòrça testimònis per apuejar lei prepaus. Aqueu documentari es estat produch en dos-mila-setze e filmat de dos-mila-tretze fins a dos-mila-setze. (…) Un bòn documentari que dona una vision d’ensems sus un populacion. De problèmas divèrses e variats entre torisme e imigracion. Ben bastit. Ben montat.
Leo, Florian.
Es l’istòria de l’illa de Lampedusa que parla dau torisme e deis migrants. Un reportatge fòrça interessant, expausant dos mondes dispariers : la riquesa e la pauretat. Aqueu reportatge provòca fòrça sensacions. L’espectator es tocat per la misèria. Leis estajants son pertocats fàcia ais estrangiers.
Lo realizator interròga leis estajants de l’illa, aquò balha un ensems pertocant.
Melodia, Lea.
 Nos agrada pas aqueu filme perque lo punt de vista dei migrants es pas expausat. Sabèm qu’es un problèma dei gròs per leis estajants de l’illa. Mai la musica de fons, fòrça tradicionala, nos agrada fòrça.
Lei decòrs exotics son magnifics.
Cloèia, Marilon